Opera - De Munt: Parsifal

van: Richard Wagner, muzikale leiding: Hartmut Haenchen, regie: Romeo Castellucci, met: Andrew Richards (Parsifal), Jan-Hendrik Rootering (Gurnemanz), Anna Larsson (Kundry) >> website

WAARDERING PERS: 2,2

Bizarre Parsifal uit Brussel (De Telegraaf, Eddie Vetter, 3 februari): "De dirigent Hartmut Haenchen put zich uit om de intenties van de componist zo dicht mogelijk te benaderen. De regisseur Romeo Castellucci heeft daarentegen bij zijn operadebuut geheel lak aan Wagners tekst. Duitse grondigheid en trouw aan het werk gaan het gevecht aan met een Italiaanse beeldenstorm. De regisseur brengt een overdaad aan eigen symbolen in stelling, die slechts begrepen kunnen worden als je de lachwekkende prietpraat in het programmaboek leest. Het muzikaal aandeel haalt het niet bij de recente concertante uitvoering in de Amsterdamse Matinee. Dat ligt niet aan Haenchen, die met uitgekiende temporelaties spanning creëert en Wagner dicht op de huid zit. Het orkest van de Munt stijgt boven zichzelf uit, maar ook dan is het nog geen toporkest en de koren zijn zelfs onder de maat.

Bizarre Parsifal met bloot en gifslang (NRC, Mischa Spel, 31 januari): "Castellucci’s intuïtieve opzet is groots in naïviteit: hij wil Parsifal associatief als nieuw opbouwen. Het zit dirigent en Wagner-kenner Hartmut Haenchen niet mee. Bij De Nederlandse Opera trof hij vorig jaar regisseur Martin Kusej, die Der Fliegende Holländer optuigde met hangjongeren op een loveboat. Loze actualisatie kunnen we Castellucci niet verwijten, maar dat hij zich verslikt in Wagners symboliek is onmiskenbaar. Achter de schermen leidde het enorme contrast tussen Castellucci’s vrij zwevende aanpak en de rest van het team onder de grondige Wagner-veteraan Haenchen tot conflicten; onthullend en ontwapenend is het blog van de Amerikaanse tenor Andrew Richards, die donderdag een wat hulpeloze, in dictie stroeve, maar vocaal verdienstelijke Parsifal neerzette. De bravo’s voor Castellucci overstemden donderdag verre de bijval voor Haenchen. Wonderlijk. Als experiment verdient deze deconstructie misschien een plaats in de annalen, maar voor een geslaagde voorstelling is toch meer nodig."

Tovertuin wordt lusthof voor bondageliefhebbers (de Volkskrant, Guido van Oorschot, 29 januari): "Arme Hartmut Haenchen. Hij kent het stuk als zijn broekzak, hielp Parsifal in de DDR aan z'n scenische première en vierde Wagnertriomfen in Amsterdam. Nu moet hij het zien te rooien met een Italiaans team dat zich aan zijn eerste opera vertilt. Zangers zijn zetstukken in Castellucci's verkenningen, die zich lijken toe te spitsen op twee observaties: in de massa voelt de mens zich eenzaam en het wereldraadsel cirkelt rond het geslacht van de vrouw. De actrice die het wijdbeens kwam illustreren, ving extra applaus. Wie de ogen sloot, hoorde een Muntorkest waarin de malaise bij vlagen toesloeg in ongelijke en haperende blazers. Toen Castellucci zich in de lange verleidingsscène tussen Kundry en Parsifal even gedeisd hield, greep Hartmut Haenchen z'n kans. Rond de langste kus uit de operahistorie pakte hij uit met zinderende halftinten."

Was jij er ook? Hoe vond jij het? Plaats hieronder je reactie.